ถึงจะไม่มีเจ้านกหัวโตๆ ตัวนี้ แต่พวกเราก็คงหาเรื่องไปดูนกที่ภูสวนทรายได้บ่อยๆ อยู่แล้ว…
วิวสวย อากาศดี บรรยากาศรื่นรมย์ อาหารอร่อย แล้วก็สะอาดสะอ้าน เหมาะแก่การพักผ่อนที่สุด

ผ่านไปแค่สามเดือน ก็เลยได้กลับไปภูสวนทรายอีกครั้ง…แถมคราวนี้ยังพ่วงเอาฝาแฝดภูสอยดาวไปด้วยเลย
————————————————————

คราวนี้ออกเดินทางดึกหน่อย เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาจราจรตามประสาช่วงลองวีคเอนส์ แล้วตลอดทางสายเอเชียก็มีมิตรนักเดินทางบนรถตู้-รถทัวร์เกาะกลุ่มไปอย่างอบอุ่น…จะแก่งแย่งกันบ้างก็ตอนแวะปั้มนี่แหละ

จนกระทั่งฟ้าเปิดสว่างรับอรุณ พวกเราก็ไปถึง อช. ภูสอยดาวพอดี แวะเข้าที่ทำการฯ ก่อนเลย (เป้าหมายอยู่ที่ห้องน้ำ – คริ คริ)

เลี้ยวเข้าไป ก็เห็นนกจาบดินอกลาย นกกางเขนดง นกเด้าลมหลังเทา นกจับแมลงคอแดง สาละวนอยู่บริเวณที่โล่งริมถนน

พอลงจากรถแล้วเงยหน้าขึ้นไป…ปรากฏว่าไทรกำลังมีลูกสุกเต็มต้น บนนั้นวุ่นวายยิ่งกว่าข้างล่างซะอีก

เลยได้ส่องกล้องกันตั้งแต่เช้าตรู่

งานเลี้ยงบนต้นไทรมีทั้งนกปรอดโอ่งเมืองเหนือ นกปรอดเหลืองหัวจุก นกปรอดเล็กท้องเทา นกแว่นตาขาวสีทอง นกกาฝากปากหนา ฯลฯ กระโดดจิกกินลูกไทรและบินเข้าออกตลอดเวลา…ที่พอจะหยุดยิ่งบ้างก็เจ้าตัวนี้ นกโพระดกหน้าผากดำ – คงนึกว่ามองไม่เห็นมั๊ง!!!

เฝ้าต้นไทรจนเบื่อ ขอเบรกจิบกาแฟแป๊บนึง แล้วเดินผ่านต้นไทรไปตามเทรลจนถึงค่ายเยาวชน

เช้านี้นกดีมาก โดยเฉพาะตอนที่นกเขนน้อยปีกแถบขาวพาเวฟมาให้กลุ่มใหญ่ จากนั้นถึงได้ย้อนกลับไปจัดการมื้อเช้าที่เทอร์เรซริมลำธารเล็กๆ

ดีจัง…ได้รื่นใจกับธรรมชาติงามกันแต่เช้า

ระหว่างกินข้าวก็มีนกจับแมลงหัวเทามาทักทาย

บริเวณที่ทำการฯ เป็นจุดพักกางเต็นท์ค้างแรมเท่านั้น ส่วนจุดเดินขึ้นภูสอยดาว…โน้น! อยู่เลยไปอีกกิโลกว่าๆ ตรงน้ำตกภูสอยดาว มิน่า! ที่ทำการฯ ถึงได้เงียบนัก

พอไปถึงน้ำตกก็เจอนักท่องเที่ยวคับคั่ง รถจอดต่อกันยาวเหยียด คึกคักไปด้วยขบวนหนุ่มสาวและเป้ใบใหญ่ (เตรียมมาฝากลูกหาบ – ฮา) ครบเครื่องสมกับการพักค้างแรมบนภูสูง

ระยะทางถึงยอดภูสอยดาวแค่ 6.5 กม. เดินสบายๆ ก็คงสัก 5-6 ชม. ชิล..ชิล..สำหรับพวกเรา แต่เห็นคนเยอะขนาดนั้นไม่ไปหรอก…ไปตั้งหลักที่ภูสวนทรายกันดีกว่า

พวกเราใช้เวลาเดินทางราว 1 ชม. กับระยะทางแค่ 50 กว่ากิโลที่เต็มไปด้วยโค้ง ก็มาถึง อช. ภูสวนทรายตอนใกล้เที่ยง พร้อมกับข่าวดีมีบ้านหลังใหญ่ว่างอยู่สำหรับคืนนี้…คืนเดียวก็ยังดี

หลังอาหารกลางวัน บางคนเลือกพักผ่อนให้หายเหนื่อยจากการเดินทางเมื่อคืน…ส่วนที่เหลือชวนกันเดินดูนกแถวลานกลางเต็นท์ไปเรื่อยๆ แล้วก็ได้นกคอพันเป็นรางวัล…นกใหม่ของทุกคนเสียด้วย!!!

นกเที่ยวกระโดดหากินบนต้นสนเตี้ยๆ ให้เห็นใกล้มาก แล้วยังไม่ลืมเอี้ยวคอจิกหนอนให้ดูสมชื่อ…เสียดายไม่มีรูปมาฝาก – เวลามีนกเด็ดเห็นง่ายๆ สโคปต้องอยู่ในบ้านทู้กที – เฮ้อ!

กระทั่งแดดเริ่มอ่อนแรง จึงได้เวลาออกไปชิมลางกับนกสองข้างถนน…ส่วนใหญ่ก็เป็นนกหน้าเดิมๆ ยังไม่มีตัวพิเศษสำหรับวันแรกที่ภูสวนทราย

นกปรอดหัวตาขาวออกมารับแขกเหมือนเดิม

ภูสวนทรายในเดือนธันวาคมไม่เงียบเหงาเหมือนหน้าฝนที่ผ่านมา…เต็นท์นักท่องเที่ยวกางลดหลั่นลงไปตามเชิงเขาและสนามหญ้า บรรยากาศคึกคักไม่แพ้ภูยอดนิยมแห่งอื่นของเมืองเลย

พอถึงเวลา 19.19 น. บรรดานักท่องเที่ยวและนักดูนกร่วมจุดเทียนชัยถวายพระพรแด่พระเจ้าอยู่หัวโดยพร้อมเพรียง แถมยังได้ร้องเพลงสดุดีมหาราชาตั้งสามรอบ…เป็นที่ปลาบปลื้มกันถ้วนหน้า ก่อนกลับไปหลับสบายในบ้านหลังใหญ่สำหรับคืนแรก

————————————————

ระยะต้นฤดูหนาวเช่นนี้ เป็นเวลาที่ชาวบ้านโคกขามต้องสาละวนกับภาระหน้าที่บนผืนดินของตน พวกเขาพากันเร่งมือเพื่อเก็บเกี่ยวสินในน้ำจากการทำนาเกลือ และในช่วงเวลาเดียวกัน แปลงนาสี่เหลี่ยมที่ทอดตัวต่อเนื่องดุจตารางหมากรุกก็เริ่มมีชีวิตชีวากว่าหลายเดือนก่อน

เมื่อนกชายเลนนับพันนับหมื่นตัวเดินทางมาถึงอ่าวไทยตอนใน และผืนนาเกลือที่เหลืออยู่ที่โคกขามยังคงเป็นความหวังในการพักพิงของนกเหล่านี้
————————————————————-

ทุกปีนับจากกลางฤดูฝนเป็นต้นไป  เป็นช่วงเวลาที่นกชายเลนนานาชนิดพากันบินย้ายถิ่นจากตอนเหนือของทวีปเอเชียมาถึงประเทศไทย นกเหล่านี้พากันบินหลบหนีความหนาวเย็นลงมาพึ่งพิงความอบอุ่นของภูมิภาคตอนใต้ จนกระทั่งฤดูหนาวผ่านพ้นไป นกเหล่านี้จึงทยอยบินกลับไปจับคู่ผสมพันธุ์และสร้างรังวางไข่ทางถิ่นอาศัยตอนเหนือในช่วงที่อากาศพอเหมาะและมีอาหารสมบูรณ์อีกครั้ง

ในการบินย้ายถิ่นลงใต้ นกต้องใช้เวลารอนแรมนานนับเดือน บินเป็นระยะทางหลายพันกิโลเมตร ดังนั้นพวกมันจำเป็นต้องเลือกเส้นทางบินที่มีอาหารสมบูรณ์ให้แวะลงหากินตลอดการเดินทาง เส้นทางบินของนกจึงจำเป็นต้องผ่านไปตามแนวชายฝั่งทะเลและแหล่งน้ำขนาดใหญ่ เพื่อแวะเติมพลังงานและพักผ่อนตามจุดต่างๆ จนกว่าจะถึงที่หมายทางตอนใต้

หากพิจารณาจากแผนที่ จะเห็นว่าฝูงนกชายเลนต้องอาศัยบินเลียบชายฝั่งของผืนแผ่นดินใหญ่ นั่นหมายถึงแนวชายฝั่งของประเทศไทยมีความสำคัญต่อนกชายเลนจำนวนมากที่บินย้ายถิ่นลงมา เพราะตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของเส้นทางบินจากแหล่งขยายพันธุ์ในไซบีเรียกับปลายทางที่อินโดนีเซียหรือไกลถึงออสเตรเลีย

เมื่อประเทศไทยเป็นพื้นที่จำเป็นต่อความอยู่รอดของนกชายเลนนับแสนตัวที่บินย้ายถิ่นลงมา อ่าวไทยตอนในจึงนับเป็นแหล่งอาศัยที่สำคัญต่อนกชายเลนมากที่สุด ตลอดแนวหาดเลนน้ำท่วมถึงอาณาเขตกว้างใหญ่อุดมไปด้วยสัตว์หน้าดินจำนวนมหาศาล กลายเป็นอาหารให้นกชายเลนจับกินตลอดฤดูหนาว นอกจากนี้แนวชายฝั่งของอ่าวไทยตอนในยังเต็มไปด้วยบ่อเลี้ยงสัตว์น้ำและนาเกลือ ซี่งเป็นแหล่งหากินที่นกชายเลนชื่นชอบเช่นเดียวกับหาดเลน
————————————————————

ชายฝั่งของตำบลโคกขามในเขตจังหวัดสมุทรสาครนับเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของอ่าวไทยตอนใน ชาวบ้านที่อาศัยตามชายฝั่งแถบนี้ยังยึดอาชีพทำนาเกลือ เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ และประมงชายฝั่งเป็นหลัก ดังนั้นโคกขามจึงเป็นแหล่งอาศัยสำคัญมากแห่งหนึ่งของนกชายเลน

เมื่อย่างสู่ราวเดือนสิงหาคม นับจากหาดเลนชายฝั่ง เรื่อยเข้ามาตามบ่อเลี้ยงกุ้งและนาเกลือที่โคกขามจะคลาคล่ำไปด้วยฝูงนกชายเลนนานาชนิดที่สาละวนกับการหากินอยู่บนพื้นเลน ขณะที่นกตัวใหญ่ที่มีขายาวอย่างนกอีก๋อย (curlew) และนกปากแอ่น (godwit) เที่ยวเดินลุยน้ำหากินได้สะดวกตามบริเวณชายฝั่งหรือบ่อเลี้ยงกุ้งที่มีน้ำลึก พวกนกตัวเล็กๆ ที่มีขาสั้นอย่างนกหัวโต (plover) และนกสติ๊นท์ (stint) ต้องเลือกอยู่ตามบริเวณที่มีพื้นดินแฉะๆ เพื่อช่วยให้เดินหากินได้สะดวก ไม่ต้องจมลงไปในเลนหรือน้ำลึก

แน่นอน! นาเกลือย่อมเป็นแหล่งหากินที่นกชายเลนขนาดเล็กชื่นชอบมากกว่าชายฝั่งหรือบ่อเลี้ยงสัตว์น้ำ

“การทำนาเกลือแบบพื้นบ้านจำเป็นต้องแบ่งพื้นที่ออกเป็นหลายแปลง ใช้เป็นที่เก็บกักน้ำและให้เกลือตกผลึก เริ่มจากชักน้ำทะเลเข้ามาเก็บไว้ในนาตากน้ำ ก่อนปล่อยออกสู่นาเชื้อเพื่อกักน้ำไว้จนเกลือพร้อมจะตกผลึกจึงไขน้ำเข้าสู่นาแปลงสุดท้ายที่เรียกว่า นาปลง ที่ปรับพื้นนาให้แน่นและเรียบสำหรับให้เกลือตกผลึก น้ำในนาปลงจึงเค็มจัดจนไม่มีสัตว์อาศัยอยู่ได้ ต่างจากนาตากน้ำและนาเชื้อที่เต็มไปด้วยสัตว์เล็กๆ ตามหน้าดินที่เป็นอาหารโปรดของนกชายเลน ทุกปีจึงพบนกชายเลนตัวเล็กๆ ตามนาเกลือที่โคกขามเป็นจำนวนมาก” คุณศักดิ์ชัย เนตรล้อมวงศ์หรือพี่สันต์ ประธานชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติโคกขามให้ข้อมูลของนาเกลือที่เอื้อประโยชน์ต่อนกตัวเล็กๆ
———————————————————————-

ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของพื้นที่ชายฝั่งอ่าวไทยตอนในที่มาพร้อมกับกระแสการพัฒนา ที่ไม่เพียงส่งผลกระทบต่อวิถีพื้นถิ่นของชาวบ้านโคกขาม แต่ยังคุกคามต่อการดำรงชีวิตของนกชายเลนด้วย เริ่มจากการพัฒนารูปแบบการเลี้ยงสัตว์น้ำที่ส่งผลกระทบต่อการหากินของนก พร้อมกับนำมลพิษมาสู่ระบบนิเวศชายฝั่ง จนชาวบ้านไม่สามารถประกอบอาชีพได้เช่นเดิม กระทั่งส่งผลถึงบทสรุปด้วยการขายที่ดินในที่สุด

นาเกลือโคกขามที่ครั้งหนึ่งเคยมีอยู่หลายพันไร่ก็หนีไม่พ้นวัฎจักรแห่งการเปลี่ยนแปลงตามกระแสสังคมด้วยเช่นกัน

“ก่อนหน้านี้เคยมีคนทำนาเกลืออยู่ทางชายฝั่งด้านตะวันออกของแม่น้ำท่าจีนในตำบลโคกขามและตำบลพันท้ายนรสิงห์ที่อยู่ต่อเนื่องกันมากถึง 400 ราย แต่ตอนนี้เหลืออยู่เพียง 37 รายเท่านั้น” คุณเลอพงษ์ จั่นทอง แกนนำชาวนาเกลือโคกขามได้ให้ตัวเลขน่าตกใจเกี่ยวกับการเสื่อมสลายของนาเกลือที่โคกขาม พร้อมกับชี้ให้เห็นถึงมูลเหตุของเรื่องนี้

“เริ่มแรกก็มีนากุ้งมาแทนที่ เพราะชาวบ้านเห็นรายได้ดีกว่า จึงขุดนาเพื่อเลี้ยงกุ้ง แต่พอขาดทุนจากกุ้งที่ราคาตกและปัญหาน้ำเสีย ก็ไม่มีใครหันกลับไปทำนาเกลืออีก ถ้าไม่หันไปเลี้ยงสัตว์น้ำอย่างอื่น ก็ขายที่ทิ้งไป นาเกลือจึงเหลืออยู่เท่าที่เห็นนี่แหละ”

ผลของการลดลงของพื้นที่นาเกลือ ไม่เพียงฉายภาพเสื่อมสลายของอาชีพดั้งเดิมที่อยู่คู่กับชาวโคกขามมาตั้งแต่ครั้งกรมส่งเสริมสหกรณ์ได้เข้ามาจัดสรรที่ดินเพื่อทำนาเกลือให้แก่ชาวบ้านตั้งปี พ.ศ. 2481 แต่ยังนำความยากลำบากมาสู่การดำรงชีวิตของเหล่านกชายเลนขนาดเล็กอีกด้วย เมื่อต้องเผชิญกับการขาดแคลนแหล่งหากินและถิ่นอาศัย สิ่งนี้ย่อมส่งผลกระทบต่อจำนวนประชากรของนกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“กรณีการลดลงของนาเกลือซึ่งเป็นแหล่งหากินของนกชายเลนนี้ ชมรมฯ ก็พยายามแก้ไขปัญหา โดยมองว่า คนอยู่ได้ นกถึงจะอยู่ได้ ดังนั้นจึงต้องหาทางช่วยเหลือชาวบ้านก่อน เพื่อไม่ต้องหันไปทำอาชีพอื่น” พี่สันต์บอกให้ฟังถึงงานอีกชิ้นหนึ่งของชมรมฯ

“สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือ ช่วยลดต้นทุนในการทำนา เดิมชาวบ้านเคยใช้กังหันลมช่วยในการวิดน้ำเข้านา แต่ภายหลังเปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์หรือไฟฟ้าที่ต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น ขณะที่เกลือกลับถูกลง พอจะหันไปพึ่งพาแรงลมอีกครั้ง เดี๋ยวนี้กังหันลมก็ตัวละหลายหมื่น ชาวบ้านไม่มีทุนพอ ชมรมฯ จึงได้ช่วยหาเงินมาสร้างกังหันให้ โดยได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากองค์การบริหารส่วนตำบลโคกขาม ปีแรกนี้ก็ทำกังหันติดตั้งไว้สามตัว”

โครงการนำร่องในการช่วยเหลือชาวนาเกลือด้วยการติดตั้งกังหันลมเพื่อวิดน้ำเข้านาของชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติโคกขาม ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างสูง ไม่เพียงช่วยลดต้นทุนการผลิตให้กับชาวบ้าน แต่ยังนำภาพและบรรยากาศเก่าๆ กลับมาสู่ชุมชนแถบนี้อีกครั้ง สำหรับปีต่อไป ชมรมฯ จึงมีแผนเพิ่มจำนวนกังหันลมให้มากขึ้น โดยได้รับการสนับสนุนจาก อบต. โคกขามเช่นเดิม
———————————————————————–

ทุกวันนี้ภาพของกังหันลมสีฟ้าอันใหญ่บนคันนาเกลือได้กลายเป็นสัญลักษณ์สำคัญที่สื่อถึงการดำรงอยู่ของอาชีพพื้นถิ่นที่อยู่คู่กับโคกขามมาเกือบ 70 ปี

และตราบที่กังหันเหล่านี้ยังคงหมุนไปตามกระแสลมจากชายฝั่งอ่าวไทยตอนใน เราก็มั่นใจได้ว่า นกชายเลนตัวเล็กๆ ยังคงมีบ้านอันแสนสุขรออยู่เสมอที่โคกขาม…….

Jim Croce เป็นศิลปินอีกคนที่นักฟังเพลงบ้านเราชื่นชอบมาก จนแทบจะนับญาติได้เลย โดยเฉพาะคนที่อายุเลย 40 ปีขึ้นไป  แม้เขาจากไปนานแล้ว ทุกวันนี้เรายังได้ยินเสียงเพลงของ Croce อยู่เสมอ อาจหายไปตามหน้าปัดวิทยุ แต่ถ้าเป็นพวกซีดีรวมเพลงฮิตจากยุค ’70 มักต้องมีเพลง I’ll Have to Say I Love You in a Song รวมอยู่เหมือนไฟท์บังคับ

I’ll Have to Say I Love You in a Song จัดเป็นหนึ่งในเพลงสากลระดับอมตะนิรันกาลที่ฟังต่อเนื่องกันมาทุกยุค ด้วยทำนองง่ายๆ แต่ติดหูดีชะมัดตามแบบฉบับเพลงโฟล์ค และเนื้อหาใสซื่อที่ไม่ต้องชำนาญด้านภาษาก็ถอดความได้โดนใจ สมควรแล้วที่เป็นเพลงในดวงใจของหลายคน  และส่งให้ Croce อยู่ในความทรงจำของแฟนเพลงตลอดกาล

แม้มีผลงานเพียงสามอัลบั้ม แต่ Croce ก็มีเพลงฮิตมากมายในตอนต้นยุค ’70 ไม่ว่าจะเป็น Time in a Bottle, Operator (That’s Not the Way It Feels), Photographs and Memories, Lover’s Cross etc. ก่อนจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุจากเครื่องบินตก เมื่อวันที่ 20 กันยายน 1973 – นึกถึงเรื่องนี้ทีไร พลอยเศร้าไปกับโชคชะตาของ Croce ทุกที หลังจากล้มลุกคลุกคลานในเส้นทางดนตรีกับภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากอยู่หลายปี พอถึงโอกาสเก็บเกี่ยวชื่อเสียงและความสำเร็จ ช่วงเวลาแสนสุขกลับสั้นนัก…
————————————————

Like the pine trees linin’ the windin’ road
I’ve got a name, I’ve got a name
Like the singin’ bird and the croakin’ toad
I’ve got a name, I’ve got a name

ในบรรดาเพลงของ Jim Croce ผมชอบ I Got a Name ที่สุด เพลงนี้ถือว่าเป็นตัวแทนของเพลงยุค ’70 ได้เหมาะสมมากเพลงหนึ่ง โดดเด่นด้วยลีลาของโฟล์คร็อคที่ผสานกลมกลืนท่ามกลางเครื่องดนตรีน้อยชิ้น แล้วรื่นหูไปกับทำนองฟังเพลินสมกับเป็นเพลงของ Croce เนื้อเพลงถูกถ่ายทอดผ่านเสียงอันอบอุ่นของเขาบอกเล่าความมุ่งมั่นในการออกเดินทางไปค้นหาตัวเองของหนุ่มคนหนึ่ง

นี่มันอุดมคติของยุค ’70 ชัดๆ

ตามประสาเพลงโฟล์ค เนื้อหาบอกให้เราทราบได้ไม่ยากว่า เจ้าหนุ่มในเพลง I Got a Name เป็นหนุ่มลูกทุ่ง จากช่วงแรกบรรยายเปรียบเทียบถึงชีวิตและบรรยากาศในชนบท ไม่ว่าจะเป็นทิวสนทอดยาวสองข้างถนน เสียงหวีดหวิวของสายลม นกร้องเพลง หรือแม้กระทั่งเสียงคางคก

แถมยังมีชื่อ Whippoorwill อยู่ด้วย – สงสัยมั้ยว่า คำนี้หมายถึงอะไร

Like the north wind whistlin’ down the sky
I’ve got a song, I’ve got a song
Like the whippoorwill and the baby’s cry
I’ve got a song, I’ve got a song

Whippoorwill / Caprimulgus vociferous เป็นชื่อนกชนิดหนึ่งในอเมริกาเหนือ นกชนิดนี้เป็นญาติกับนกตบยุง (Nightjar) ที่บ้านเรา เพราะอยู่ในวงศ์ Caprimulginae และยังอยู่ในสกุล Caprimulgus ด้วยกัน เรียกว่าเป็นนกตบยุงอเมริกาเหนือก็ได้ แล้วแน่นอน! ต้องมีพฤติกรรมออกหากินตอนพลบค่ำเหมือนกัน

Whippoorwill พบอาศัยอยู่ตามท้องทุ่งและป่าละเมาะของสหรัฐอเมริกาเรื่อยลงไปจนถึงแถบอเมริกากลาง พวกอเมริกันชนคงคุ้นเคยกับเสียงร้องของนกชนิดนี้มากกว่าเห็นตัวจริงตามประสานกหากินกลางคืน ถึงได้นำเสียงร้องมาตั้งเป็นชื่อเรียกตรงตัว – ตามปกติต้องเขียนแยกแบบนี้ Whip-poor-will

Whippoorwill ยังถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของชนบทอย่างหนึ่ง จนถูกนำไปกล่าวถึงในหนังสือและปรากฏในเนื้อเพลงอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะในเพลงโฟล์คและคันทรี่
————————————————–

And I’m gonna go there free…
Like the fool I am and I’ll always be
I’ve got a dream, I’ve got a dream
They can change their minds but they can’t change me
I’ve got a dream, I’ve got a dream

I Got a Name เป็นไตเติ้ลแทร็คจากอัลบั้มชุดสุดท้ายของ Jim Croce ที่ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 1973 หรือสองเดือนเศษหลังการเสียชีวิตของ Croce ในวัย 30 ปี

แม้จากไปก่อนเวลาอันควร แต่เสียงเพลงของ Croce ยังคงสร้างความสุข เป็นแรงบันดาลใจ และชวนให้นึกถึงเขาตลอดไป…..

Abirdwatch ชวนไปสนุกส่งท้ายปีเก่า และฉลองศักราชใหม่ 2553 ด้วยกิจกรรมดูนกที่ทุ่งใหญ่ฯ จ. กาญจนบุรี ในโอกาสต้อนรับการมาถึงของฝูงนกกิ้งโครงปีกลาย (Spot-winged Starling) นกย้ายถิ่นที่หาดูได้ยากในพื้นที่อื่น ทว่าป่าทุ่งใหญ่ฯ กลับเป็นบ้านที่นกเลือกเดินทางมาพักพิงทุกช่วงฤดูหนาว

เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร จ. กาญจนบุรีเป็นผืนป่าอนุรักษ์ที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล เป็นศูนย์รวมของธรรมชาติหลากหลายรูปแบบ มีทั้งป่าเต็งรัง ป่าเบญจพรรณ ป่าดงดิบ และทุ่งหญ้าธรรมชาติ ด้วยความสมบูรณ์ของธรรมชาติเช่นนี้ เขตรักษาพันธุ์ฯ ทุ่งใหญ่นเรศวรจึงเป็นถิ่นอาศัยของสัตว์ที่พบได้ชุกชุม โดยเฉพาะนกไม่ต่ำกว่า 300 ชนิด

จุดดูนกที่น่าสนใจที่สุดของผืนป่าทุ่งใหญ่อยู่ที่ทินวย เพราะเป็นด่านแรกที่เข้าถึงง่ายที่สุดและเป็นที่ตั้งของที่ทำการเขตฯ บริเวณทินวยแวดล้อมด้วยป่าเบญจพรรณสลับกับป่าดงดิบจึงเหมาะสำหรับเป็นถิ่นอาศัยของนกป่านาชนิด โดยมีนกกิ้งโครงปีกลายที่พบยากมากในพื้นที่อื่นเป็นนกเด่น เพราะหาดูได้ง่ายมากที่ทินวยในช่วงฤดูหนาว นกขุนแผนหัวแดง นกติ๊ดสุลต่าน นกกะเต็นลาย นกขมิ้นแดง นกแต้วแล้วสีน้ำเงิน นกขมิ้นหัวดำใหญ่ก็เป็นนกสีสวยที่หาดูได้ง่ายมาก รวมทั้งบรรดานกกะราง นกโพระดก นกพญาปากกว้าง ตลอดจนนกหัวขวานอีกหลายชนิดที่เป็นพระเอกของทินวย

ป่ารอบทินวยยังพบนกเขียวก้านตองได้ถึงสามชนิด โดยเฉพาะนกเขียวก้านตองท้องสีส้มที่กระจายพันธุ์มาจากภาคเหนือ รวมทั้งนกเสือแมลงหัวขาว พวกนกปรอดก็พบได้นับสิบชนิด ไม่ว่าจะเป็นนกปรอดโอ่งหน้าผากเทาและนกปรอดหัวตาขาวที่มาจากภาคเหนือ หรือนกปรอดเล็กสีไพลตาแดงของป่าตะวันตก

ดูนกเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร จ.กาญจนบุรี
31 ธันวาคม 2552 – 2 มกราคม 2553

วันพุธที่ 30 ธันวาคม 2552
เวลา 22.00 น.  ออกเดินทางจากปั้ม ปตท. สนามเป้า (ข้างสถานีโทรทัศน์ช่อง 5)
วันพฤหัสบดีที่ 31 ธันวาคม 2552
เวลา 05.00 น.  ถึงที่ทำการเขตฯ (ทินวย) เข้าที่พัก ดื่มชา-กาแฟ แล้วดูนกยามเช้า
เวลา 08.00 น.  ทานอาหารเช้า แล้วออกดูนกตลอดวัน
เวลา 18.00 น.  ทานอาหารเย็น แล้วพักผ่อนตามอัธยาศัย
วันศุกร์ที่ 1 มกราคม 2553
ดูนกตลอดวัน
วันเสาร์ที่ 2 มกราคม 2553
เวลา 06.00 น.  ดูนกยามเช้า
เวลา 08.00 น.  ทานอาหารเช้า แล้วดูนกต่อ
เวลา 12.00 น.  ทานอาหารกลางวัน เก็บสัมภาระ เตรียมตัวเดินทางกลับ
เวลา 20.00 น.  ถึงกรุงเทพฯ โดยสวัสดิภาพ

สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ Abirdwatch 08-9441-0468

เวียนมาถึงอีกแล้วในเดือนพฤศจิกายน สำหรับเทศกาลสำหรับคนรักนกในเมืองไทย Thailand Bird Fair ครั้งที่ 9 หนนี้ย้ายไปลองบรรยากาศใหม่ๆ ริมทะเลถึงบางปู

ถึงจะเปลี่ยนที่เปลี่ยนทำเล แต่ Abirdwatch ก็ยังร่วมขบวนไปกับชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติโคกขามเพื่อนำเรื่องราวของนกชายเลนไปบอกเล่าให้ผู้ร่วมงานได้ทราบกันเหมือนเช่นทุกปี…..ติดตามชมบรรยากาศในงานได้เลย

ครานี้…ชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติโคกขามได้ทำเลดีสมกับเป็นเครือข่ายขาประจำมาร่วมงานมิได้ขาด ตั้งเต้นท์รับแขกอยู่หน้างานเชียว

พอติดตั้งบอร์ดนิทรรศการพร้อมสรรพ ก็ประจวบเหมาะกับคณะนักเรียนนั่งรถบัสมาถึงพอดี เด็กๆ เลยพากันกรูเข้ามาที่เต้นท์โคกขามกันใหญ่…ชวนให้ลุงป้าปลื้มใจกันแต่เช้า

เด็กๆ ให้ความสนใจจดข้อมูลนกชายเลนจากบอร์ดที่นำมาแนะนำในรู้จัก…เตรียมของมาเยอะ แต่เต้นท์คับแคบไปหน่อย เลยต้องอาศัยพุ่มไม้เป็นตัวช่วย

เห็นเยาวชนให้ความสนใจขนาดนี้ แล้วปีหน้าจะพลาดได้ไง

พอถึงเวลา 09.00 น. (เอ๊ย! มิใช่สิ เลทไปถึงเก้าโมงครึ่งโน้น) ก็ได้เวลาทำพิธีเปิดโดยท่านผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรปราการ

งานปีนี้อยู่ภายใต้คอนเซ็ปท์ “รักษ์นก…รักษ์โลก – Save Birds, Save the Earth” ก็เลยเล่นกันกลางแดดแบบนี้แหละ

ใครเป็นใครคงคุ้นหน้ากัน…สำหรับบรรดาแขกและผู้ร่วมงานในเต้นท์

ถึงปีนี้จะมีองค์กรเครือข่ายท้องถิ่นเดินทางมาร่วมงานน้อยกว่าครั้งก่อนๆ…แต่คงขาดชมรมอนุรักษ์นกและธรรมชาติล้านนาไปไม่ได้

ส่วนคนนี้หายหน้าไปหลายปี…วิชัยกับชมรมเด็กรักนกจากชัยภูมิมาสร้างสรรค์งานศิลปะอีกแล้วครับท่านนนนนน!

กิจกรรมในงานปีนี้มีหลากหลายตลอดสองวันเหมือนเดิม
แต่ขออภัยทนร้อนไม่ไหว…เลยต้องขออำลาไปก่อนด้วยภาพทีมงานของชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติโคกขามที่นำทีมมาโดยพี่สันต์ ศักดิ์ชัย เนตรล้อมวงศ์ พร้อมเลขาฯ คู่ใจ Mr. Tee โดยมีที่ปรึกษา อ. เจริญวิชญ์ หาญแก้วมาช่วยให้ความรู้แก่เยาวชนและผู้ร่วมงาน…

(จะใส่แว่นกันทำไมเนี่ย!!!)

แล้วพบกันใหม่กับ Thailand Bird Fair ครั้งที่ 10 ก๊าบ…